Jan Vos

Wanneer ik in de kunstgeschiedenis Picasso's beeldhouwwerk `Stierenkop' uit 1943 bestudeer, zie ik een overeenkomst met het werk van Jan. Maar daar waar Picasso een echte schilder blijft omdat hij altijd perfectie nastreeft, is Jan Vos een beeldhouwer of objectenmaker in hart en nieren; zelfs als hij schildert zijn zijn schilderijen zoals zijn beelden. Ze streven nooit de perfectie na, maar op een of andere manier vindt hij de essentie van het voorwerp, dat geen grote virtuositeit of perfectie nodig heeft. Het maakt al deel uit van het voorwerp en is voor de hand liggend. Door de transformatie door Jan Vos krijgen deze alledaagse voorwerpen een soort poëtisch, soms komisch, soms droevig of melancholisch karakter.

Humor is zeer belangrijk in het werk van Jan, maar het is meer galgenhumor, een humor die je uiteindelijk laat nadenken over wat je ziet. Dit zijn geen simpele, alledaagse voorwerpen meer, maar ze laten iets zien van de mensheid; voor mij tonen ze iets bijzonder existentieels, als een zoete trieste melodie die bij een gevonden oude film hoort.

When I look at art history, there is a sculpture of Picasso called ``Bull's Head'' of 1943, I could refer to some kind of similarity with Jan's objects. But where Picasso remains still a painter because he always looks for perfection, Jan Vos is deeply a sculptor or object-maker, even if he uses painting, his paintings are more like his sculptures, they never try to gain a perfection, but in some way, he goes to the essential, some kind of essence of the object, which does not need virtuosity or perfection. It is all there, and it is so obvious, these common objects get by their transformation by Jan Vos, some kind of a poetic, sometimes funny, sometimes sad or melancholic spirit.

Humour is very important in Jan's work, but it is more some kind of a black humour, a humour that makes you finally think about what you see. These are not simple, common objects anymore, but they show something about mankind, for me they express something very ``existentielle'', it is like a sweet sad melody that accompanies an old found movie.